Blog: de Afsluiter

De afsluiter:

In Reijka had de Carbagerun zijn tentenkamp doen oprijzen op het plaatselijk circuit. Wat een toffe locatie! Een klein nadeel was het gebrek gras, waardoor de tenten op harde ondergrond stonden. De scheerlijnen werden om een kei geslagen, waardoor er enige ondersteuning werd geboden, als zou het later in vele gevallen niet afdoende blijken…

Het terrein was omgetoverd tot festivalterrein en het feest kon los barsten. Bier, worst, friet en een DJ maakte de avond tot een succes. Nieuw ontstane vrienden zochten elkaar weer op en ook de vertrouwde bevriende teams vonden elkaar weer bij de tap en op de dansvloer. De Carbagerunfamilie deed zonder uitzonderingen het licht uit. Oververmoeid en licht beschonken zochten wij onze tent op. Aangekomen bij onze tent, bleek het circuit niet voorzien van enige beschutting. Logisch ook, maar een paar bomen of wat hoge gebouwen hadden de opkomende storm wellicht wat kunnen temmen. Dit was één van de weinige, waarschijnlijk enige, momenten dat je wel ooit padvinder geweest had willen zijn.

De storm teisterde zichtbaar het tentenkamp en de eerste tenten bezweken. Dit zou een vermakelijke nacht worden. Jaloers keken de tijdelijke bewoners van het tentenkamp naar onze George! Wij hadden geen scheerlijnen, rotsen of beschutting nodig, wij hebben George! Deze tent ging nergens heen! :-) Van slapen kwam weinig terecht. Vloekende buurmannen die te veel gedronken hadden om de tent in deze storm nog overeind te krijgen en het slaan van de de tentdoeken hielden ons wakker. Ach, slapen bleek toch al zo’n overschatte noodzaak…

Brak stonden op en de wind ging liggen. Tja, kon de tent in ieder geval zonder tegenwerking opgevouwen worden…

De laatste dag was aangebroken! Dit zou de mooiste route worden van de week! De opdrachten waren vragen over gebeurtenissen van afgelopen week. Normaal geen probleem om ons geheugen aan te spreken (althans, voor het grootste gedeelte van ons), maar hier begonnen we voorzichtig aan kennis te maken met het Carbagerunsyndroom. Wat was welke dag gebeurd? Leek gisteren echt al zo lang geleden, maar ook het staren in het niets, niet uit je woorden komen en om de stomste dingen de slappe lach krijgen zijn verschijnselen, welke werden gevoed door de vele belevingen en het chronische tekort aan slaap.

De route ging door Kroatië, Slovenië, Italië en Oostenrijk. Een prachtige rit met bergwegen haarspeldbochten en regen. Omdat er geen alternatieve routes bestonden was het één grote karavaan van CBR auto’s. Onafgebroken getoeter, sirenes en lichtshows fleurde de boel uren lang op.

Om ongeveer 19:30 uur hadden wij de finish bereikt! De Boeddha heeft het weer geflikt! Trots en opgetogen konden we ons laatste opdrachtformulier overhandigen aan de jury! Voor de derde keer hebben wij hem uit kunnen rijden met onze Boeddha, ooit gered van zijn ondergang voor €500,- en hem nieuw leven ingeblazen. Moe maar voldaan, heeft hij ons, nog brullend van plezier, afgezet bij het hotel. Eindelijk weer een normale douche, toilet en bed. Maar op dat bed moesten we nog even wachten. De rest hebben we direct maximaal uitgebuit!

Op naar het eindfeest!

Ons bevriende team de McAttacks waren zeker van een podiumplek. Voor ons zusterteam de Volvettes was het spannend. Het hing op een puntje of ze derde of vierde zouden worden. We hoopten van harte, dat ze ook de €500 (derde prijs) aan hun eindbedrag van hun goede doel mochten toevoegen, maar helaas bleek een vierde plek voor hun het resultaat. Jammer, maar erg knap gezien de ruim 500 deelnemende teams! Maar een feestje konden we bouwen, want de McAttacks zijn zeer terecht eindelijk 1e geworden! Na drie jaar lang steeds weer op de 2e plaats te eindigen, nu eindelijk eerste! Champagne!

Phoeeee… Biertje, en nog één en ach, nog eentje dan…

Goeie morgen!!!

Wat hebben we geslapen!!!!!! Eindelijk een goed bed! We draaiden ons nog even om!

Samen met de McAttacks, de Volvettes en het team 4men8balls, zijn we Salzburg ingegaan. Even met elkaar in een café de week geëvalueerd. Het was te gek! Na de groepsfoto hebben we elkaar de hand geschut. Volgend jaar weer en tot die tijd zo nu en dan een biertje!

Hierna restte ons een middag bijtrekken in het regenachtige Salzburg. Winkeltjes, slenteren, bijkomen en vooral vreselijk veel lachen, vergezeld door de Volvettes. We hebben dubbel gelegen om voorvallen, flauwe grappen en heel veel om niets! Moeilijk uit te leggen, maar we hadden er allemaal last van, het Carbagerunsyndroom.

Rollerend van de slappe lach belandden we in het iets te hoog gegrepen restaurant Carpe Diem, waar we in onze korte broek en wellicht door de rugzak afkeurend werden ontvangen. En wat voedde deze afkeuring onze baldadigheid! Na verzoek nummer 3 of het rustiger kon was het hoogtepunt bereikt, waarom weten we niet maar zelden hebben we zo massaal in de slappe lach vast gezeten. Huilend van de lach, meldde George de ober hem een plezier te doen. Breng de rekening maar! Onder enkele afkeurende blikken van saaie en uitgeprate iets te welgestelde stellen en onder toezicht van opgeluchte obers, stelden wij ons als de familie Von Trapp op boven aan de trap, van groot naar klein, neuriënd de soundtrack van de sound of music. Sorry gasten van “Carpe Diem” maar wij genieten, we hebben geleefd en de week was fantastisch. Terwijl wij ritmisch de trap afliepen naar de uitgang, zette we in:” So long, farewell, aufwiedernsehen, adieu!” Toepasselijker konden we de week niet eindigen en mooier kon het door een Volvette niet worden verwoord, kijkend naar onze toeschouwers: Carpe fucking Diem!

Mensen, bedankt voor het meeleven, jullie reacties en sponsoring! We komen snel met het eindbedrag, dus als je ook je bijdrage wilt leveren aan ons goede doel, doe het nu!

Check: www.drive2care.nl

THANKS!

Dag 4 Budapest-Rijeka

Dag 4 Budapest(H)-Rijeka(CR)
Wat blijkt?Ook hier wordt het donker. En als het donker is zijn de zoekopdrachten niet te doen.
Gelukkig hadden we een nieuwe uitdaging, de laatste boot naar het schiereiland en op tijd finishen. We hadden Niels, onze eigen Stig, op de enige voor hem juiste plek gezet; Achter het stuur! Met als enige opdracht: gas erop en finishen! We moeten echt veel dingen twee keer tegen hem zeggen, maar dit niet! Het gaspedaal ging AAN; gas op de lolly! Samen met het grote licht en met Georges aanwijzingen;” Hard left, medium right, vlogen we in het pikkedonker over de Hongaarse landweggetjes. Met veel getoeter, gerook en zwaailampen bliezen als een echte haas langs een klein, oud zielig schildpadje in de vorm van een Lada met daarboven op een matras. De Lada reed waarschijnlijk op een combinatie van wodka en zelfrijzend bakmeel. Het autootje verkeerde in dusdanige staat dat zelfs garage Aktas in de Haagse schilderswijk hem lachend zou afkeuren.
Helaas, bleek er een lange file te staan bij de pont. Dat zouden we nooit redden! Onder luid en stampvoetend protest van Jelle, met zijn irritante eigenschap dat hij weigert een weg koste wat kost weer terug te rijden (dan nog liever om), zette Niels een “U turn” in, verbaal door George begeleid. Ideaal, snelle stemronden!
Niet alleen het mooie weer liet ons in de steek. Ook TomTom was klaar met ons en besloot uit te checken. Als echte TomTom avonturiers stonden we TomTomzielsalleen op een verlaten, donkere kruising. Waar heen? In de verte hoorden wij het gepruttel van het schildpadje die op zijn gemak de haas inhaalden. Hij stopten en er stapte een man uit, hij bleef uitstappen. Zelfs op 7 meter afstand roken wij hem aankomen. Gekleed in een haltershirt en kort broek liep hij op ons af. Kennelijk om ons de weg te wijzen. De man zag eruit alsof hij in zijn auto woont en zich voor het laatst had gewassen toen St. Petersburg nog Stalingrad heten. Niels zag de bui al hangen en stuurde langzaam in naar links, zo “dwong” hij de man naar het raam van George te lopen. Ondanks de hint van George aan Niels dat de R van achteruit is kwam Niels grijnzend NIET in beweging. De paniekerige poging van George om het raam te sluiten was te laat. George zag in slowmotion de man vooroverbukken en zijn ellebogen in de deur plaatsen. Zo kon een licht briesje mooi langs de oksels van de man George eens lekker onder de neus kriebelen. Deze lucht in combinatie met de uitgeademde alcohollucht van de man deed George het pre-kotswater in de mond lopen. Hij hoefde niet te rekenen op de hulp van Niels en Jelle die helemaal in lachen uitbarsten toen de beste man dieper de auto in dook om ongevraagd ook nog op de kaart te wijzen die bij George op schoot lag. Na bevrijd te zijn uit de klauwen van de lucht hebben wij de man bedankt en een bus deo opgeofferd om George zijn maaginhoud binnen te houden.
Na een wilde rit over hobbelige boeren paden, kwamen we vijf minuten te laat aan in de regen en onweer, om direct onze tent op te zetten in een modderig weiland. Motivatie was even weg… De jurytafel was al opgeruimd… De stemming zat erin.
Vanochtend persten we ons als de geboorte van een lammetje uit de tent voor een nog relaxere dag. We zijn immers uitgesloten van het klassement.
Gelukkig staat Budapest bekend om haar vele en mooie, thermische badhuizen. Na de kortste stemronden ooit besloten we naar een badhuis te gaan.Wat een leuke ervaring. Een prachtig badhuis uit 1918. Onze ogen uitkijkend liepen we door het grote gebouw. Aangekomen in de kleedruimte kwam George er, tot groot vermaak van Jelle achter dat hij zijn zwembroek nog in de auto had liggen. George incasseerde gelaten de opmerkingen van Jelle totdat deze er achter kwam dat ook hij zijn zwembroek in de auto had laten liggen; karma is a bitch! Terug naar de auto. De lange dagen en vooral korte nachten begonnen zichtbaar hun tol te eisen.
Uiteindelijk heerlijk genoten in het water en gevochten tegen de slaap. En verloren…….
Op ons gemak onze weg vervolgd richting Kroatië totdat we op de WhatsApp lazen dat een bevriend team, die waarschijnlijk de eerste plaats gaan halen, de grens niet over mochten omdat ze geen kenteken papieren konden laten zien. De tas waar deze in zaten was weg. Als de auto de grens niet over kan is het einde wedstrijd. Wat schetste onze verbazing? Een uur later troffen wij een onbekende tas aan in onze auto. Hoe en wat, geen idee. Er resten ons maar een ding, Niels nam plaats achter het stuur en gas op de bekende lolly! (Blijft een rare uitspraak Niels!) Mooie route voor bochtenwerk en ideale lijnen. Medelijden hadden we met de politieman in zijn Skoda die ons te gemoed kwam. De beste man zag waarschijnlijk alleen maar een groene streep en brak zijn intentie tot achtervolgen waarschijnlijk af met de gedachte “who am I kiddin?” Alleen als hij in Engels kan denken natuurlijk.
Relatief kort daarna landen wij bij de grens met de papieren van de MacAttacks.
De banden hadden het zwaar. Kennelijk is de auto slecht uitgelijnd en kwam het Kanvas al door de banden heen, er zit pas 7000 km op die banden!
Snel de grens over en een bandenboer zoeken. Not! Iedere Carbagerunauto werd gecontroleerd door de Politie. Onze banden waren, uiteraard, niet in orde we moesten een boete betalen en terug naar Budapest voor nieuwe banden.  Dit zou betekenen dat we Kroatië op onze buik konden schrijven. Nou is die van George aan de grote kant……..Ook al kennen ze Brugman hier niet maar lullen als hem werkt prima. We hebben de Hongaarse politie wel even moeten motiveren op een manier waar we niet heel erg trots op zijn, maar toch…Meteen na de grens de banden vervangen á 250€ aaaaarggggg, dus mocht je de bank aan het stofzuigen zijn en 250€ tussen de kussens vinden………….
Nu in 1 streep naar Rijeka.
Tot morgen voor de laatste dag,
NielsJelleGeorge

Dag 3 Krakow-Budapest

Dag 3 Krakow(PL)-Budapest(H)
Ondanks onze laatste stuiptrekking van gisteravond om nog wat punten binnen te trekken zijn we helaas geëindigd met maar drie zielige puntjes.
Een bevriend team, de MacAttacks had volle bak en stond inderdaad aan de finish met een altijd vriendelijk ja knikkende chinees en haar paspoolt. Lespect!
Onze nieuwe tent, jaaaaaa, met stokken, stond binnen enkele minuten te glimmen tussen de de andere honderden tenten.
Hoe uitnodigend de nieuwe tent ook naar ons lonkten…….er waren belangrijkere dingen. Zo hebben wij in Polen een mooi stuk vuurwerk gevonden die zomaar afkomstig zou kunnen zijn van onze sponsor; de Rijswijkse Vuurwerkhal maar dat natuurlijk niet was.
Ter ere van de Chinese overwinning van de MacAttacks ging dit Chinese pakketje met Chinees en al de lucht in. Prachtig vuurwerk wat, zoals gezegd niet afkomstig is van onze sponsor………….
Na een hoop gezellige uurtjes met mede runners en MeesterJagers, was het tijd om ons in  het 2,5 persoons tentje te vouwen, hier komt kennelijk de naam vouwtentje vandaan.   Na een kort nachtje weer op weg met wat foto opdrachten. 5 detailfoto’s zoals een foto van het bordje Suvenir van een souvenirswinkeltje. Deze details zouden we tegen moeten komen als we ons precies aan de uitgeschreven route houden. En ze hadden een mooie route bedacht!
Het laatste stukje Polen bestond uit het doorkruizen van dorpjes, genietend van de omgeving. Hierna ging het over in Slowakije. Slowakije was vergelijkbaar,langs de route veel enthousiaste mensen die zichtbaar genoten van de stoet opmerkelijke voertuigen. Eindelijk gebeurde er iets in het afgelegen dorp!
Niet overal was het ontvangst positief. Via twitter kregen wij te horen dat In het plaatsje Spice Bela kinderen voor de auto’s sprongen zodat deze moesten stoppen en de oudere dorpsbewoners alles van de auto’s konden jatten wat los of vast zat.
Uiteraard hebben wij met een aantal mede runners een Motorkapplan gemaakt en een tactisch aanvals/verdedigingsplan uitgewerkt. Het kwam er op neer dat we vol gas met de ramen en deuren dicht en ruitenwissers aan door dat roversdorpje zouden blazen. Heerlijk; eenvoudig uitvoerbare plannen.
De rit door dit dorp was een goeie mengeling tussen de clip Thriller van M.J. en Robin Hood, al twijfelen we in dit geval aan de positieve bestemming van hun roofwaar. Het bleek een erg afgelegen dorp, waar vermoedelijk weinig buitenstaanders zich waagden.Uit alle hoeken en gaten schoten de zichtbaar bevuilde kinderen en jonge volwassenen de straat op. De dappere waagden zich voor de voertuigen, in de hoop ons tot stoppen te dwingen. Door vooral niet te stoppen kregen we vuile blikken en middelvingers. Sommige grepen naar versieringen van auto’s welke mogelijk los konden zitten. Dit herhaalde zich aan de lopende band tot we het dorp uit waren. Het meest opmerkelijke was dat de bewoners van dit dorp in tegenstelling tot de rest van de dorpen, allemaal licht getint leken en  beperkt bewogen. Snel weg hier, voordat wij ook voor de rest van ons plezierige leventje als zombie door zouden moeten gaan.Verder verliep de rit soepel. In het skie/ wandelgebied van Slowakije vonden de eerste foto objecten. Hoppa! Ook nu werden we weer geflitst, maar dit keer door een autoriteit van een ander kaliber. Op het moment dat wij vol gas met een ideale lijn de bocht uit kwamen, Schoot Thor een wel gerichte flits met direct volgende donder in een boom naast ons. Voor het plegen van zulke gerichte aanslagen, hebben we hem vriendelijk doorverwezen naar het dorpje even terug. Daar kan hij wat ons betreft zijn lol op…
Na een heerlijke pizza hebben wij nu nog 4 uur en een aantal opdrachten voor de boeg.
Mensen thuis! Pak jullie momenten, wij doen dat ook!
Tot morgen!

Dag 2: Dresden-Krakow

Dag 2: Dresden(D)-Krakow(PL)
Tentje via marktplaats; 40€Er na 17 uur autorijden achterkomen dat er geen tentstokken bij zaten; onbetaalbaar!
Met wat touwtjes toch nog nog iets in elkaar kunnen draaien wat enigszins als onderkomen door kon.
Dan maar even onze frustratie afreageren op de wat mieterige Volvo 340 van ons zusterteam. Wij voelen ons verantwoordelijk om deze auto in nood een steuntje in de rug te geven. Vele jaren geleden werd hij gecreëerd en ontwaakte hij in de veronderstelling een mannelijk leven als Volvo te leven. Maar helaas, op een onbewaakt moment werd hij door een autoloverboy ingepalmd en doorverkocht aan de Volvettes die hem Anton noemde, hem vervolgens fysiek mishandelden door hem roze aan te kleden met kleedjes, bontjes en andere Volvo onwaardige attributen en nu heel de dag de zeurderige klank van 4 kwebbelende vrouwen moet aanhoren…Met wat geleende spulletjes en kennis van onze lokale inbreekjunk hadden we de auto sneller open dan het gemiddelde beugelflesje van Grolsch.Iedere mederunner die ons bezig zag wilde wel een handje helpen en voor dat we het wisten stond de auto een halve kilometer verderop verstopt in de bosjes, wel nadat deze een gedeelte van zijn mannelijkheid had terug gekregen doormiddel van diverse attributen.   Onszelf tot A.L.F.* omgedoopt, lieten wij Anton als een kind zo blij achter met z’n nieuwe sportpedalen. Hij straalde weer!
De douche en toilet gelegenheid waren ook zoals men van Duitsers mag verwachten, kleine hokjes en koud water. Maar wel verfrissend dus inpakken en wegwezen. Zo dacht de rest van de inmiddels ontwaakte camping ook dus het was dringen geblazen voor de nieuwe opdrachten van vandaag. Maar geen dag wordt begonnen zonder een ontbijt en een bak koffie dus volgepakt, zonder tent, op naar de plaatselijke supermarkt voor de nodige inwendige versnaperingen om de opdrachten voor vandaag door te nemen;

Bemachtig:

- een instructieboekje van een in Polen geproduceerde FSO SYRENA 105- flesje Polonaise Wodka- condoom met kiwi smaak als bewijs van een goeie en verstandige reisvoorbereiding- een chinees met paspoort; Hoelang…
Ja, dat laatste lees je goed… Zucht… De chinees moet afgeleverd worden bij de finish met paspoort. Bij meerdere chinezen wint het team met de langste chinees!
Nog even bij de Globetrotter in Dresden een 2,5 tent met stokken gescoord, deze wel met stokken…………..hopen we.
Goed, op naar Tsjechië!
Bij Hrensko reden we vanuit Duitsland, Tsjechië binnen. Wat een overgang! Reclame borden uit de jaren ’60, vervallen huizen en als er een stuk rots van een berg valt, zet je er een pillonnetje voor ipv opruimen. Maar wat een natuur! We rijden een bergetappe vergelijkbaar met de Ardenne, maar dan duidelijk in het oude oostblok. Wat een heerlijke route om te rijden!
Door het geruststellende gezoem van onze auto in combinatie met de geringe slaap en hitte zorgde voor een hele relaxe sfeer. Zelfs zo relax dat we er tijdens onze aanwezigheid in de radio uitzending van RTV Rijnmond er achter kwamen dat het al best laat was en nog geen enkele punt was behaald.
Toch nog even het gas erop door het Poolse platte land om een puntje te scooren. Hier werden de vooroordelen die wij in Nederland van de Polen hebben totaal niet bevestigd. Zo hebben wij niet meerdere malen bijna een breed grijnzende, stom dronken Pool op de motorkap gehad of uw, in Nederland, gestolen auto omgekat op een erf zien staan.
We laten morgen weten of onze poging een paar puntjes te pakken is gelukt!
Tot morgen
JelleNielsGeorge

*A.L.F.= Anton Liberation Front

 

Blog Dag 1 Hardenberg-Dresden

Dag 1 Hardenberg-Dresden
Daar ging hij weer om 04:30 uur; de jaarlijks terugkerende wekker. Maar ipv 43 keer te snoozen stonden we na de eerste piep al helemaal fris naast ons bed met een slaapzak onder de rechterarm en een fles Jagermeister in de linkerhand, we zijn er klaar voor!
Snel de spullen in de BMW en de 2 uur durende rit naar Hardenberg gebruiken om te onthaasten en ons dagelijks leven te “vergeten”
Aangekomen in Hardenberg hebben wij ons aangesloten bij de overige 525 deelnemende auto’s.  Uiteraard waren de meeste auto’s voorzien van alles wat volgens de Wegen Verkeerswet ten strengste verboden is omdat dat het rijden op het Nederlandsche wegennet aanzienlijk aangenamer zou maken. Stel je eens voor dat je onderweg naar je werk en, in je Batmobiel, op de A12 in de file staat en je je wegdoezelende medeweggebruiker met je 200 decibel treintoeter even een oppeppertje kan geven waar nog geen 4 blikjes Red Bull tegenop kunnen. Win win situatie zouden wij zeggen. Hij de oppepper, jij de lol van het uitdelen van deze early morning hartattack. Of het het optrekken van een ondoordringbaar rookgordijn doormiddel van het inspuiten van olie in de uitlaat. Dit zorgt ervoor dat bij een snelheidsovertreding door een, gefrustreerde en ingekaderde flitsmeneer je kenteken niet af te lezen is. Dit scheelt de CJIB medewerker het registreren en uitvoeren van de boete. Minder arbeidsloon en papier. Lees; goedkoper voor de belastingbetaler. Kijk, weer een Win win!Uiteraard respecteren wij de wetgever en haar handhavers en hebben wij niets met dit soort ongein…. Gelukkig rijden we nu Duitsland in! Het land waar, in het kader van “Du bist mein grossvater noch schuldig, alles mag! EN LOSSSS!!!!
Het ontcijferen van de cryptische omschrijvingen om zo de route te bepalen duurde lang en waren frustrerend. Hulplijnen werden uitgezet en mogelijke oplossingen verschenen in ons scherm. We konden beginnen aan de wedstrijd! We bleken al snel los van onze dagelijkse verplichtingen en zorgen, heerlijk! Viva la vida! Dit bleek als eerste bij George het geval, die op het punt stond zijn vrouw boos te whats appen omdat ze niet snel genoeg op zijn hulpverzoek reageerde. Het feit dat ze terug appten dat ze echt wel wilde meedenken maar dat het nu niet ging omdat ze bij de verloskundige zat zei genoeg… Staat je netjes George! :-)
Maar George was los! Niet gehinderd door enige uitzonderingen op de Duitse snelwegregels (ook hier mag je soms maar 100 km/h) vloog George, alles uit de Bmw trekkende, roepende; “Hoor toch eens hoe hij zich hier thuis voelt,” doelbewust op zijn doel af…. langs de flitssssssssssssssssssssssspaal… Staat je netjes George!
De bonus opdracht, het op waren grote laten aanbrengen van het Carbagerun logo met henna, hebben we over geslagen. We zagen ons maandag al op het werk verschijnen en aan onze baas proberen uit te leggen wat ons bezielde deze 10 daagse henna op ons voorhoofd te laten zetten.
Na afrijden van de overige opdracht locaties “vloog” de tijd richting onze eindbestemming van vandaag; Dresden.

Dag verslagen CBR 2011

Vorig jaar hebben wij van iedere dag een blog bij gehouden. Ook dit jaar gaan wij proberen dat te doen.

Houd onze site en Facebook in de gaten!

Hieronde de verslagen van 2011

Dag 1 Hardenberg-Kopenhagen

Met een luide snerp werd onze korte nachtrust rond 4:00 uur verstoord door de wekker. Na vakkundig al onze spullen in onze auto gepropt te hebben gingen wij op weg naar de start in Hardenberg.

Daar aangekomen werden wij ook dit jaar weer verrast door de 200 uniek uitgeruste auto’s waarvan menig accessoire of volle tank de dagwaarde verdubbelden. Van spaceshuttle tot Bob de Bouwer, overal kwam gewild of ongewild een hoop rook en herrie uit.

Vrouw, kind, moeders, schoonmoeders en zussen hadden de moeite genomen om ons bij de start uit te zwaaien. Een erg leuke verrassing was het bezoek van Ad Rietveld die ons, als vertegenwoordiger van ons goede doel AHOS; children of Paarl, uit kwam zwaaien. Leuk!

Voorons gevoel stonden wij nog maar net uitgestald met onze hebbedingetjes voor het goede doel, toen de speakers ons mededeelden dat we moesten vertrekken.

Daar gingen we, uitgezwaaid door een paar honderd man,  het avontuur tegemoet .

Dit avontuur hadden we binnen een uurtje al te pakken. Enkele kilometers over de grens was George zo vriendelijk om de inwoners van Haren een goede morgen te toeteren met onze door een compressor aangedreven airhorn. Voor de duidelijkheid; een toeter gemaakt voor een locomotief die in dreigt te rijden op een in slaap gevallen Hillbilly, welke in zijn pick-up sukkelend op het spoor tot stilstand is gekomen.

Helaas was George zich bij het indrukken van de Airhorn zich, in tegenstelling tot Niels, niet bewust dat deze niets vermoedende inwoners gekleed waren in een uniform. Een lang gerekte TOETER van enkele seconden volgde, waarna Niels, zich bewust van de onnozelheid, alleen nog maar zuchtend politie uit zijn mond kon krijgen, wetende dat een waarschuwing geen zin meer zou hebben.

Onze BMW was niet opgewassen tegen de splinternieuwe VW Passat van de Duitse dienders. Onze halfslachtige vluchtpoging, met een zeer “onopvallende”, vol gestickerde, olielekkende auto werd abrupt afgebroken door een goed uitgevoerde blok manoeuvre.

Wij zagen een withete agent uitstappen waarvan de rook uit zijn oren nog witter was dan van de gemiddelde overgekookte motor van de mede carbagerunners.

Dit was persoonlijk!

George kon niet anders dan het boetekleed uit de kofferbak halen en deze aan trekken. Wat zou het zonde zijn als ons toeteravontuur zou eindigen in een gat, net over de Duitse grens bij een uitermate gefrustreerde agent.

Boze besnorde politieman maximaal gefrustreerd! Scheizze! Kalmeerde door Niels. Handboek erbij met Duitse vertaling. Hoeveel volgen er nog, was een norse vraag? George wilde 275 zeggen toen Niels hem met bewuste noodzaak overstemde en hem in zijn beste Duits mededeelde dat we het niet wisten omdat je wel eerst de vraag goed moest hebben om hier te belanden, Subtiel Niels dank! George begreep de inzet en hield wijselijk zijn mond.

Waarum Haaren?? Uhh nou, dit had vroeger een andere naam, althans dat denken wij en dan is Haaren het antwoord op de vraag…. Jahh das stimmt! Mooi, dan hebben we deze vraag goed! Bedankt bromsnor!Haha! Zijn collega, welke zich afvroeg waarom hij niet met ons meedeed, kon de lol er wel van inzien. Hij besloot ons vriendelijk gedag te zeggen, waardoor hij financiële maatregelen van zijn handhavende maat uitsloot.  Heel voorzichtig stapten wij zo geruisloos als mogelijk in en wachtte tot de snor en zijn jaloerse maat de hoek om reden om vervolgens in luidkeels lachen uit te barsten!

Goed, Haren gehad, op naar het plaatsje waar in 2010 een ravage is aangericht door een automobilist. Hierbij zou o.a een synagoge verwoest zijn. Met hulp van buitenaf kwamen we vrij vlot bij Bourtange uit.

Tegen ons gevoel in bleek Bourtage gewoon in Nederland te liggen en daar willen we nu juist ff niet meer zijn. Dus een foto maken van het plaatsnaambordje en door…

Om een  1000 jaar oude linde te fotograferen hoefde maar een relatief klein stukje om te rijden. In Heede stond de boom al 1000 jaar lang op ons te wachten, bedankt! Wat een boom! Niels kon het niet laten om voorbij de symbolische afzetting van een cirkel keien, in het hart van de boom te kijken. Jelle, kijk dan, je kunt er gewoon in staan.! De mededeling dat er volgens onze internetbronnen in oude linden geesten zouden huizen en het ons niet handig leek het lot te tarten op de eerste dag van de carbagerun, werd door Niels dankbaar ontvangen. We hielden het bij het maken van een foto en vervolgden onze weg richting Bremen. Hier zou volgens een hulplijn een standbeeld staan van vier beroemde muzikanten. Onze navigator TOM, liet zien dat de muzikanten in een autovrijezone zouden staan. Dat belooft wat…

In Bremen aangekomen kwamen de verwachtingen al snel uit. De verkeersader van hartje Bremen was al gauw vastgelopen door wangedrag van luit toeterende, muziekverspreidende, wildparkerende en raar geklede  Hollanders. Het leek wel of wij het WK hadden gewonnen in Bremen! De inwoners van Bremen konden het feestje wel waarderen en zodra ze zich kapot geschrokken omdraaide naar een  abnormaal luid claxonerende auto, welke was omgetoverd tot Endavour  spaceshuttle, kon er toch een sympathieke glimlach vanaf. Hmmm, toch wel ok die Duitsers. De muziekanten bleken opgestapelde dieren, gegoten in brons. De vraag: “waarom?” bleek niet ondersteund tot de behoefte aan deze kennis en dus was het weer instappen en weg uit deze chaos.

Nu alleen nog naar Totensen waar de de oprichter zou wonen, van de band die onder anderen “Brother Louie”  ten gehore hebben gebracht. De kenners onder jullie weten direct dat het gaat om de band Modern Talking.  De oprichter Dieter Bohlen, wonende in een villa wijk was vandaag op zeker niet blij met de organisatie van de Carbagerun. Punt 1 heeft de man zijn oprit de gehele middag niet op of afgekund, was hij niet meer in staat zijn eigen Brother Louie”te beluisteren, door overstemmende carbagerunners en waren er bij deze stop bijzonder weinig openbare toiletten, waardoor de beste man voorlopig zijn heg niet meer hoeft te sproeien. Hier en daar waren wij nog getuige van wanhopige buurtbewoners die zich al botsend weg  probeerde te maken uit hun beklemmende verkeerssituatie. Grussen aus Holland!  Vrij van verdere opdrachten konden  wij ons richten op de finishlocatie in Kopenhagen.

Twitterbericht van de organisatie: “Beste deelnemers, een foto van het huis van de genoemde oprichter is voldoende. Je hoeft de man niet lastig te vallen. Politie ter plaatse ter handhaving.”

Onderweg hebben wij ons verhaal van vandaag verteld in een live uitzending op radio Rijnmond. Hier zijn wij iedere dag tussen 14:30 en 15:00 te horen bij “Middag aan de Maas”.

Bij de finish hebben wij onze tien punten verdiend, op naar de volgende tien!

 

Dag 2 Kopenhagen-Vanersborg

Toen we ons uit onze veel te kleine tentjes hadden gerold kon het opruimen van onze campingsite beginnen. Nadat alle spullen weer bij de rechtmatige teams terecht waren gekomen konden we richting de start.

Hier kregen wij de nieuwe opdrachten voor vandaag:

-ga op de foto in een origineel scoutinguniform

-neem een levende Oniscidea mee naar de finish

-neem wat Jeneverbessen mee naar de finish

-neem een Amalgneisgraniet mee naar de finish

-neem een biertje mee naar de finish waarvan de temperatuur precies 7 graden is

De eerste opdrachten waren niet moeilijk. Aangezien deze week de Jamboree in Zweden plaats vindt was een flinke trap op het gaspedaal al genoeg om FIGUURLIJK een kudde padvindertjes aan te rijden en van hun uniformpje te ontdoen.

Uiteraard hebben wij voor een diplomatiekere optie gekozen en hebben onze beste troef, amateurmodel Niels, in een geleend uniform gehesen en op de gevoelige plaat vast gelegd.

Het volgende slachtoffer was de Zweedse natuur die door Niels vakkundig werd ontdaan van een brok steen die hij vervolgens op primate wijze op de grond kapot sloeg. Met een volleerd geologische blik constateerde Niels dat dit niet het gezochte stuk gesteente betrof.  Uiteindelijk hebben wij Niels overtuigd dat hij wel de goede steen had. (later op de dag bleek Niels gelijk te hebben, zoals altijd. Sorry Niels, je bent de beste!)

Hierop werd de jacht op de, met uitsterven bedreigde, Oniscidea geopend. Gekleed in de minst opvallende kleding (roze en fel blauw) gingen de Steve Irwin’s van het Zweedse bos, gewapend met een stokje op pad om de onderste steen boven te krijgen. Toen met gevaar voor eigen leven een Oniscidea was opgedreven en gevangen, barste tussen Niels en Jelle een discussie los over het vervoer van de levende Oniscidea. Nadat de optie om de Oniscidea als een geschoten hert op de motorkap te binden was weggestemd werd, er groen licht gegeven voor transport in een afsluitbaar koffiekopje. Blij met de uitkomst van deze discussie dacht George de buit binnen te hebben en te kunnen vertrekken, op weg naar de Jeneverbessen.

Niets was minder waar. De discussie werd nieuw leven in geblazen omdat er een meningsverschil was ontstaan tussen Jelle en Niels over de hoeveelheid lucht die de Oniscidea moest hebben om te overleven. Het argument van Niels dat hij er al een stukje mos bij had gedaan kon Jelle niet van zijn standpunt af brengen. Er moest en zou een ducktapje overheen, zucht……………….

Over de twitter kwam al snel de vraag of wij onze Oniscidea al hadden gevangen en hoe we deze hadden genoemd. Het is natuurlijk ook makelijker aanspreken dus hebben we haar een naam gegeven. Elizabeth, welkom in De Boeddha. Je mag een dagje mee op avontuur!

Om de hoek van waar het slagveld met Elizabeth had plaatsgevonden, troffen wij een tak met jeneverbessen.  Tot zover ging het ons opmerkelijk gemakkelijk af. Hopen dat we deze vibe vast kunnen houden. Samen met Elizabeth vervolgden wij onze weg verder naar het noorden. Ze zat er tevreden bij.

Vanaf het moment dat Niels heeft laten zien hoe het is om met stijl een padvindershemd te dragen, hebben wij de snelweg ingeruild voor de natuur en B-wegen, waarbij de route met de kilometer mooier werd. Bij een heel idyllisch meertje troffen wij een wandelpad met een te gek uitzicht! Hier hebben wij een lunch genuttigd, waarbij wij vanaf een houtenbankje genoten van een prachtig uitzicht. Kijkend naar de steil aflopende grond aan ons voeten, constateerde George dat je niet uitmoest glijden, omdat je waarschijnlijk uit reflex het schrikdraad zou vastgrijpen dat voor ons neus als afrastering diende. Waarom Niels de drang kreeg om het schrikdraad vol overtuiging vast te pakken is ons niet duidelijk geworden, maar zijn zin: “Volgens mij staat er helemaal geen spanning op!” , wist hij na de woorden ‘Volgens mij sta’ niet meer af te maken. De hoge kreet van Niels werd direct opgevolgd door twee broodproestende teamgenoten, welke niets begrepen van deze ontzettend onnozele actie, maar het verschrikkelijk vermakelijk vonden. Elizabeth bekeek het schouwspel gelaten aan. Schudde haar hoofd een paar keer afkeurend en nam weer plaats op haar mosje.

Nu nog een tot 7 graden gekoeld biertje afleveren bij de jury. Hmmm. Dat wordt nog een complexe aangelegenheid.

Als eerste hebben wij een thermometer gekocht, die aangaf dat onze koelbox tot 13 graden koelt. Oke, nog 6 graden te gaan. Omdat wij toch van plan waren ’s avonds te BBQ’en, hebben wij een zak bevroren kippenborstjes gekocht om de graden van de koelbox naar beneden te krijgen. We hadden nog ongeveer 6 uur te gaan tot finishlocatie.

Na een uur bleek de koelbox niet snel genoeg te koelen. Hierop hebben we nog maar twee zakken diepvriesgroenten gekocht om het proces te versnellen.  Het plan was als volgt: Wij hadden twee halve liter blikken  bier en één klein blikje bier tussen de bevroren zakken geplaatst.  Bij de finish zouden wij een halve liter blik openen om te tempraturen. Als deze goed zou zijn, dan kon het tweede halve liter blik ingeleverd worden bij de jury. Als deze te warm zou zijn, dan zetten wij ons sneller koelende kleine blikje in. Klinkt haalbaar toch?

Onderweg hebben wij verschillende monsters genomen van ons bier om de temperatuur te meten met onze thermometer. Toen het bier, volgens de thermometer bijna de juiste temperatuur had bereikt snelden wij ons naar de jurytafel.

Aangekomen bij de finishlocatie overhandigde wij met de borst vooruit en vol overtuigt van onze overwinning onze verzamelde opdrachten  om de volle tien punten in ontvangst te nemen. 1 Minuut later liepen wij gedesillusioneerder dan de 3J’s op het Eurovisiesongfestival, met maar 6 punten weg van de jurytafel. De steen was niet de juiste en het bier was te warm. Een ijkingrapport van het Nederlands meetinstituut uitgegeven voor specifiek deze thermometer weigerde de jury ter inzage af te geven…

Dan Elizabeth maar op de BBQ!

Mensen, de reacties op onze blog en ons goede doel zijn erg leuk om te lezen. Vooral een bericht uit Paarl van “the children of Paarl” was er een leuke verrassing.

Tot morgen!

 

Dag 3 Vanersborg-Lillehammer

Vanochtend werden wij op een prachtige natuurcamping vroeg gewekt door het geluid van een volledige ploeg houthakkers die op klassieke wijzen met een handzaag het halve bos aan het vellen waren. Aangezien onze tenten aan de bosrand stonden en Jelle en George de schreeuw “timber” niet wilde afwachten vluchten zij als een kudde los geslagen Moose de tent uit. Eenmaal op veilige afstand draaiden zij zich om met de verwachting dat de prachtige “pleurmaarneertentjes” verpletterd zouden worden onder het geweld van de gevelde bomen. Niels, wakker geworden van de commotie, bleek echter de oorzaak van het geluid. Snurkend, harder dan alle afleveringen van de Discovery serie “American loggers” bij elkaar.

Na een heerlijk bakje koffie en sanitaire verfrissing melden wij ons bij de start voor de volgende opdrachten:

-maak bij een local de lunch klaar en eet deze samen op

-ga bij iemand in het zwembad

-speel Twister met een local in hun huis

-ruil kleren met een local

-zet je auto bij iemand thuis in de garage

Van alle opdrachten moesten foto’s als bewijs worden overhandigd aan de jury.

Omdat we vandaag Noorwegen in rijden is iedere deelnemende auto voorzien van een A4 met daarop in het Noors de tekst dat wij meeleven met de Noorse bevolking.

Na het blog van de vorige dag geplaatst te hebben gingen we onderweg. Uit tactische overwegingen hebben we besloten iets van de route af te wijken om te voorkomen dat we door de Zweedse bevolking zouden worden gelyncht omdat we auto 173 zouden zijn die ze uit hun zwembad moeten jagen.

Onze tactiek wierp zijn vruchten en al snel hadden ze onze auto in een garage staan. Op naar de volgende opdracht.

Al snel zagen wij een huis met een zwembad en informeerde bij de bewoonster of wij daar heel even gebruik van mochten maken. In haar gebrekkig Engels zei ze: “ You swim, you die!” Nadat wij het zwembad nog eens goed hadden bekeken zagen wij als een trio volleerd zeebiologen in 1 oogopslag zeker 63 verschillende inheemse insecten en vissoorten…………………………..en door!

Al snel troffen wij nog een huis met een zwembad en probeerden de bewoners om toestemming te vragen. Alleen de kinderen van rond de 9 jaar, zowel jongens als meisjes waren thuis. Vader en moeder waren er niet. Nadat we hun hadden duidelijk gemaakt wat we wilde waden Niels zich in zijn Björn Borg, omringt met kinderen door het zwembad voor de foto. Enigszins ongemakkelijk omdat de kans aanwezig was dat pappa op zijn Harley, met zijn 15 andere Harley vrienden ieder moment thuis zou kunnen komen. Bij het zien van Niels in zijn zwembad omringt met zijn kinderen vreesde wij dat menig vader geen vragen meer stelt en ons laat verdwijnen in het prachtige Zweedse landschap.

Met de kleren onder zijn arm nam Niels de benen, in de kielzog van George en Jelle die heel laf, al een minuut eerder het hazenpad hadden genomen.

Eenmaal onderweg zagen wij een klein, smoezelig en oud eettentje aan huis. Hier moest het toch wel lukken om Ma Flodder aan de lunch te krijgen. Onbewust van ons gevormde referentiekader stapten wij het “winkeltje” binnen in de veronderstelling dat de balie recht voor ons zou moeten staan. Niets was minderwaar. Er stond een tafel met diverse huisgemaakte cakejes en het rook naar verse koffie. Toen wij naar links keken raakten wij is shock. Achter een tafeltje stonden twee beeldschone Zweedse zussen ons met hun blauwe ogen en een mooie glimlach aan te kijken. De hemel opende zich en bracht ons engelengezang ten gehore . Halleluja!! We hadden ze eindelijk gevonden, de Zweedse vrouw! Het enige wat we konden uitbrengen was: “do you have Twister?”

Giechelend lieten ze ons de keuken zien waar wij de lunch voor hun konden klaarmaken. Hun broertje was zo vriendelijk om de kleren te ruilen. We hadden bijna alle opdrachten volbracht en trakteerde onszelf op de heerlijke, zelfgebakken cakejes van de zussen.

In een dorpje hebben wij, als echte Nederlandse betaamd, afgedongen op een spel Twister. Nu bij iemand thuis met de bewoner Twister spelen. Dit is niet zo makkelijk als het klinkt. Menig deur werd gesloten en kinderen naar binnen geroepen als George met zijn kale kop en baard met een zware stem vroeg of hij even binnen mocht komen om Twister te spelen. Na enkele zielige mislukkingen kon Atomic Playboy Niels het niet meer aanzien en verbood ons om nog uit de auto te komen. Enkele minuten later was het geregeld. De laatste opdracht was binnen.

Op ons gemak naar de finish gesukkeld die zich bij het Olympisch stadion bevond. Hier hebben we de volle 10 punten konden innen.

Mensen, bedankt voor jullie leuke reacties. Keep them comming!

Groeten van Niels, Jelle en George

Dag 4, Lillehamer-Bergen

De binnen gesmokkelde Jagermeisters en Bacardi doen hun werk. Dit in combinatie met de Noorse frisse lucht maakt dat wij hier heerlijk slapen. Wel is het iedere morgen een gevecht om op een camping vol stinkende mannelijke carbagerunners, een douche te bemachtigen met een straaltje warm water.  Maar na een vrouwelijk loopje,  een hoog stemmetje en met ons haar in de handdoek gerold, lukte het om bij de vrouwen binnen te komen en daar op echte mannelijke wijze te douchen .

Onze tenten stonden in een tippee kamp met in het midden een overdekte picknicktafel constructie. Terwijl de meeste teams weer onrustig hun spullen verzamelden om weer aan te vangen met de race, lag onze eerste levensbehoefte vandaag bij sterke koffie.  Fris en fruitig van de douche namen wij plaats aan de picknicktafel om onder het genot van een bakkie en een prachtig uitzicht over een meer het blog van dag 3 te schrijven.

Sneller dan gedacht zaten we gepakt en bezakt in “De Boeddha” die in tegenstelling tot andere voertuigen, zonder problemen zijn mannelijke brom liet horen en ons weer, verzekerd van een mooie dag, naar de startlocatie bracht.

Omdat wij al zover zijn gekomen was het volgens de organisatie de hoogste tijd om ons voertuig eens goed te verwennen. De dag stond dus in het teken van “De Boeddha”. We moesten dus een feestje organiseren.

De opdracht van vandaag:

-          Bij een feestje horen ballonnen. Blaas met de uitlaat van je auto een condoom op en maak hier een foto van.

-          Organiseer een feestje in je auto en nodig 10 mensen uit, die plaats nemen in de auto, met dichte deuren en leg dit ook op de gevoelige plaat.

-          Geen feestje zonder eten. Bak een eitje op het hete motorblok zonder pan.

-          Na een feestje moet er schoongemaakt worden. Laat de auto wassen door twee vrouwen in bikini.

-          Geef de auto een bad, met vier wielen in het water.

Maak van alles enkele of meerdere foto’s als bewijs.

Zoals iedere dag begonnen we met een vliegende start. Aangezien er twee teams rondrijden waarvan de auto geheel is vol geplakt met condooms, klapte er binnen enkele minuten zoveel condooms dat bij menig man het zweet uitbrak en visioenen van kleine mensjes die “pappa!” tegen hun zeiden, de revue passeerden. De Boeddha, sprak zijn mannelijk 6-cilinder motor aan en met wild gegrom pompte hij in no time de condoom vol tot ploffen. Prima foto!

Tien personen in de “boeddha” was geen probleem al was het poetsen van de ruiten daarna wel noodzakelijk omdat er meerdere vette gezichtsafdrukken op het raam stonden. Check.

De route was prachtig! Door bergen en dalen gingen wij opzoek naar een geschikte plek om de “Boeddha” te water te laten. Bij voorkeur een plek waar hij er ook weer uit kon en niet al dobberend stroomafwaarts zou gaan met al onze bezittingen en een crewmember. Menig “landingsplaats” hebben wij bekeken, aangepast en weer afgewezen. Niet iedere deelnemer deed er zo ingewikkeld over. Zo was er een boer in een oude Volvo met koeienprint, die tijdens het ten gehore brengen van koeiengeloei, zijn auto met een aanloopje het meer in reed. Uiteraard stroomde de auto vol en moest eruit gesleept worden. Bij het openen van de portiers stroomde het water eruit. Zonder blikken of blozen sloeg de boer met een schroevendraaier en hamer meerdere gaten in de bodem om zo het water terug te geven aan het Noorse landschap om later niet bij de Noorse douane met een onverstaanbaar Twents accent uitleg te moeten geven dat het water geen zelfgestookte koeienlikeur is.

Gelukkig pakte het voor ons een stukje gunstiger uit en bleef onze binnenkant droog en kon de “Boeddha” zelfstandig het meer uit. Check.

Na een eitje op het motorblok gebakken te hebben konden we aan de laatste opdracht beginnen; twee vrouwen in bikini die onze auto zouden wassen.

Hiervoor was wederom Niels weer het spreekwoordelijke lidwoord omdat het uit tactisch oogpunt niet handig zou zijn om twee grote uit de oertijd afstammende mannen zonder talenknobbel de plaatselijke schoonheden te gaan vragen om te poseren en daarbij de verzekering te geven dat de foto’s niet geplaatst zouden worden op dubieuze betaalde internetsites.

Terwijl Niels druk met zijn talenknobbel in de weer was om een Noorse cougar  te verleiden tot het aannemen van poses, liepen George en Jelle tactisch naar een, aan hun kenteken af te lezen, Nederlands stel. Het lenen van de vrouw kon natuurlijk nooit zonder toestemming van de man. Dus, eerst maar eens een gesprek over de carbagerun, dikke wagen, bier drinken en hard rijden. Daarna voorzichtig de vrouw erbij betrekken door over het goede doel te beginnen, waarna wij heel subtiel het verzoek neer konden leggen om in bikini onze auto te wassen. Bewust van onze gladde inleiding, durfden wij het net aan. Gelukkig bleek het een bijzonder vriendelijk en enthousiast stel, waarvan de vrouw met een kleine twijfel akkoord gaf. TOP! Niels had bot gevangen bij de potentiele Cougar en wierp zich spreekwoordelijk direct op een blonde schone, welke een Hollandse bleek te zijn. Ook deze dame verleende haar medewerking en al snel stonden twee mooie dames, in bikini, “De Boeddha”in te soppen. Zucht… George stond als een professionele glossyfotograaf foto’s te schieten en kon nog maar net de neiging onderdrukken om te vragen of er voor de foto niet een heel klein kusje vanaf kon.  Het werd een mooie foto. En door!

De Boedhha was de man vandaag! Dankbaar bracht hij ons vloeiend door de overweldigende Noorse natuur vol met bergen, watervallen, fjorden en meren.  Echt te gek hier!!!

Wederom zijn wij na al deze bergpassen John weer maximaal dankbaar, voor zijn inzet en eindeloze geduld met George. De BMW is in topconditie!

Onderweg werden wij nog spontaan aangesproken door een Noor die zijn waardering wilde uitspreken over ons rouwlint en het genoemde condoleance A4’tje. Het leeft hier heel erg. Voor de Noren is dit hun 11 september. De verhalen van overlevenden staan in alle plaatselijk kranten en vrijdag worden de eerste slachtoffers begraven. Heel heftig, en ondanks dat, zijn het bijzonder vriendelijke mensen die ons feestje los kunnen zien van de tragedie. Zwaaiend, lachend en applaudisserend staan ze langs de kant van de weg. Best een beetje dubbel.

De finisch was laat en koud. In de schemer van het noorderlicht smeten wij vol overtuiging onze camera bij de jury op tafel. Kom maar op met die tien punten!

Ze bekeken de foto’s bijzonder kritisch en zonder mededogen kregen we de camera teruggeworpen met een: ”Alstjebleift,  vier zielige puntjes en een dikke weltrusten!” We besparen jullie de details en de inhoudelijke discussie over het aanbrengen van overtuigend bewijs, maar we hebben drie uur aan Weesgegroetjes nodig gehad om weer in het reine te komen.

We dropen af naar de natuur, omdat de campings vol waren en de nacht al was ingeluid. Omdat het tenslotte “wild”kamperen betrof, smeten wij al schreeuwend onze tenten de natuur in, om als uitgeputte makke lammetjes in slaap te vallen.

Morgen de laatste run.

 

Dag 5 Bergen-Oslo (laatste dag)

 

Na een nachtje wild kamperen, “grrrrrrrrrrrrrrrauw!”de tenten ingepakt en naar de start. Daar kregen wij de opdracht om alle vier de kentekens van de auto’s  van de organisatie te noteren. Aangezien er maar 1 bij de start stond werd de jacht door het deelnemersveld op de resterende drie auto’s geopend.

Aangezien wij onze kansen op een topklassement al hadden verspeeld, besloten we er geen energie in te steken. Maar na een uur rijden spotte Niels, die achter het stuur zat, een auto van de organisatie. Toch maar even het kenteken noteren. Niels gaf gas, maar de splinternieuwe Chevrolet van de organisatie bleef uitlopen. De mensen die Niels een beetje kennen zal het niet verbazen dat het nu “oorlog” was. De bril ging op en de handschoentjes aan. De Boeddha werd wakker getrapt en veranderde in een geduchte tegenstander van de hedendaagse auto. Zijn 6 cilinders gromde tevreden terwijl wij strak achter de auto van de organisatie bleven plakken. Heel ver galmde nog de zin uit het handboek door ons hoofd dat het geen race was. “O, nee!” Brulde Niels met een oerkreet, “Je gaat eraan met je Daewoo!” Enkele minuten later en 3 liter brandstof lichter gaven ze het op en konden wij het kenteken noteren. Niet dat het invloed zou hebben op de eindstand maar onze eer en dat van Boeddha was gered!

De rest van de route was werkelijk prachtig! De ruimte, bergen, watervallen, Fjorden en meren waren weer fantastisch. Op ons gemak hebben we de 700 kilometer lange route af gereden. We hebben gezwommen in een prachtig, KOUD, meer en zijn gestopt bij het eiland Utoya waar het drama van Noorwegen zich had voltrokken. Hier waren enkele mensen en een duizendvoud aan bloemen en kaarsjes. Het komt dicht bij als je een meisje ziet die helemaal overstuur een bloem neerlegt omdat een vriendin van haar daar is omgekomen. Van betrokkenen krijgen wij te horen wat er zich heeft afgespeeld en hoe de dader op brute en onmenselijke wijze al die jongeren heeft vermoord. Dat was wel even slikken. We waren erg onder de indruk. Het laatste stukje naar de eindlocatie was het voor het eerst stil in de auto….

Wij zijn eerst naar ons hotel gereden om vervolgens in 20 minuten naar de start te lopen. Het bleek een goede zet geweest te zijn om de Boeddha bij het hotel achter te laten aangezien de heren van Qpark een slaatje wilde slaan uit de finish van 200 auto’s en 50 euro parkeergeld rekenden die bij hun afgerekend moest worden. Dit viel uiteraard niet in goede aarde, vooral toen een team bekeurd werd voor 200 euro in de tijd dat ze een kaartje aan het kopen waren. Enkele deelnemers, die waarschijnlijk al een biertje op hadden, konden het niet langer aanzien en lieten de parkeercontroleurs binnen enkele minuten afdruipen met hun busje vol eieren en 4 lekke banden.  De politie werd gebeld. Deze waren gelukkig gevoelig voor het verhaal van de organisatie dat binnen deze 5 dagen met meer dan 200 auto’s nog nergens problemen waren geweest. En dat de medewerkers van Qpark het binnen enkele minuten voor elkaar kregen alles op de spits te drijven. De politie keek naar alle auto’s voorzien het condoleance formulieren en zwarte rouwlinten. Hierna keken ze naar twee zielige Qpark medewerkers met hun omelet op 4 lekke banden. Hierop verzochten ze de Qpark medewerkers ergens anders te gaan spelen. 10-0 voor de Noorse Politie!

Door de strenge drankregels in Noorwegen was het feest al snel afgelopen en begaven wij ons richting het hotel met IKEA stapelbed. Als 3 bereisde mannen van de wereld  wisten wij natuurlijk de weg.  Als we 1 euro zouden krijgen voor de uitspraak “ja, het is echt deze kant op!”  dan zouden we een heel dorp kunnen bouwen voor ons goede doel Children of Paarl.

Na 2 uur verdwaald te zijn kwamen we met een dikke knie, bloedende voeten en een slecht humeur aan bij ons hotel. Conclusie; wij behoren tot de TomTom avonturiers.

Nu zitten we in Oslo in de zon te genieten van een lekkere lunch. Bij aan het komende van een bijzondere week. Wat een geweldig avontuur!

Straks gaan we nog even langs het regeringsgebouw en om 20:00 uur begint te terugreis.

Mensen, bedankt voor jullie reacties. Het was een eer om voor jullie te schrijven.

 

Sponsoren, bedankt voor jullie betrokkenheid en steun.

 

We houden een ieder op de hoogte van het eindresultaat.

 

Je kunt ons nog steeds steunen. Kijk op onze site voor meer informatie.

 

Verder hebben wij nog een spel Twister te koop voor de hoogste bieder. BIEDEN MAAR!!!!!!!

 

 

Tot snel,

 

Jelle

Niels

George

 

 

 

 

 

Start Carbagerun 2012

Wat doe je a.s. maandag?

Naar je werk?

Nee joh! Kom ons en nog 500 andere auto’s uitzwaaien bij de start van de 2012 editie van de Carbagerun!

Het is cliché maar voor jong en oud een fantastische optocht van wat al je (auto) fantasie te boven gaat!

Zien we je maandag om 09:00 uur op het parkeerterrein van evenementenhal Hardenberg aan de Duitslandweg in Hardenberg?